Likfunn

JakobSandeSo fann dei han Ole Johan, langt burte i Håsteinshagen. Der låg han og rotna og brann, med solsteiken rett i magen.
Og magen var grøn og blå, av steinklaka gorr og slim, og flugor og kvitmakk små, aula i yrjande stim.

Spyfluga grøn og feit, la sine egg i skinne, og ålkvite småmakkar beit seg gangar og bol der inne. Ei rotte stakk tranten ut, – kva svarten som no var og sjå? Ho var som ein blodgorra klut, med blankslimut hale på.

Og augo hans Ole Johan, var berre ei slimut glye som nedover kinnet rann, so sleip som ei slimut spye. Og nasa eit blodraudt sår, der beinpipa lyste bleik. For rotta ho var der i går, og åt seg so feit ei steik.

Og lippa for kjøt var rein, og gliste med kvasse tenner, som illkvite stakk og skein, som marssol på frosne fenner. Og teven stod tjukk ikring, denne blaute, flytande kropp, og kråka sat rundt i ring, og skratta med høge hopp.

So tok dei han Ole Johan, og la han på fire påla. So bar dei han fire mann, med kråkene skratta og skråla. Mykje tå skrotten flaut vekk, og mykje kvarv burt som eim, og mykje i spyfluga gjekk, men beina kom heile heim.

Jakob Sande